I do agree with Anna there’s more to say about authenticity then being real-real, real-fake, fake-real or fake-fake. I think the definition of Pine and Gilmore is to much focused on wanting to say if something is real in itself instead of if something is real to an individual (or group).

In his presentation Joe Pine did get heavy reactions on saying “Venice” isn’t authentic, because it’s because of human action that Venice is nowadays what it is. Without human action Venice would be under water. The heavy reactions showed that it isn’t about ‘being’ real it’s about a person (or group) experiencing something as real. ‘Who are you to say that Venice isn’t real, to me it is authentic’

That brings me to the types of authenticity. The need for types is logical, when you see authenticity as a broad subjective value. It is nevertheless possible to form an opinion about the authenticity as a group. Therefore we first need to negotiate about the meaning of authenticity. We can doe this by naming a specific type of authenticity and defining that type. When people agree about the definition of that specific type they can form an opinion in a more objective way. The subjective meaning is made objective by negotiation of meaning.

So I like to define authenticity as the meaning of some-one: Do I, as a person, think and feel that somenthing is what it expresses to be?

My reaction in Dutch which say less or more the same:
Joe Pine introduceerde dit thema op de eerste dag van de cursus en het thema is voor mijn gevoel daarna door de hele cursus heen blijven lopen. Mensen willen ‘echte’ dingen ervaren. Daarom is het van belang dat we kunnen beoordelen of iets authentiek is of niet. Om dat te kunnen doen hebben we allereerst een definitie nodig van authenticiteit. Pine & Gilmore definiëren authenticiteit als trouw zijn aan zichzelf en zijn wat of wie je zegt dat je bent tegen anderen. Op beide onderdelen kun je of iets ‘real’ zijn of ‘fake’. Zo kan volgens Pine alles benoemd worden met real-real, real-fake, fake-real en fake-fake. Pine kreeg de discussie goed los door te zeggen dat ‘Venetië’ niet authentiek te noemen, omdat zonder menselijk ingrijpen het water er voor zou zorgen dat Venetië helemaal niet zou bestaan. Hierop werd vanuit de zaal heftig gereageerd en deze uitspraak maakte dat gedurende de rest van de week er geen dag voorbij ging of de termen real en fake kwamen in verschillende combinaties en veelal met vragende intonatie voorbij. Er is dus blijkbaar iets meer aan de hand met authenticiteit dan simpel de twee vragen beantwoorden. Wat is hier aan de hand?

Gedurende de hele week heb ik me dit afgevraagd en pas nu ik thuis op de bank de blog van Anna Snel aan het lezen ben, realiseer ik me dat we het over ervaringen hebben en dat ervaringen individueel zijn. De reactie van de zaal op Joe Pine was hier eigenlijk een perfect voorbeeld van: ‘Wie ben jij om te zeggen dat Venetië niet authentiek is?’ Voor mij is het wel authentiek!’ De definitie van authenticiteit die Pine & Gilmore geven is gegeven vanuit het object dat beoordeeld moet worden, terwijl authenticiteit iets is dat wij als mensen ervaren. Het gaat er niet om of iets authentiek is of niet, het gaat erom of iemand iets authentiek vindt. Zelf zou ik nu authenticiteit eerder definiëren als een situatie waarin iets op iemand overkomt, zoals die persoon ook denkt en voelt dat iets is.

Iets anders dat me opvalt bij het lezen van de blog van Anna Snel is dat er veel verschillende types van authenticiteit zijn benoemd. Naast de types die Pine noemt (natural, original, exceptional, referential & influential) haalt Anna Snel ook de types die door Ex & Lengkeek (1996) zijn benoemd aan. Bijvoorbeeld materiele authenticiteit (gemaakt met het originele materiaal en door de persoon die het gesigneerd heeft), conceptuele authenticiteit (gemaakt volgens het idee van de originele maker of uitvoerder), contextuele authenticiteit (zijn in de originele achtergrond of omgeving), functionele authenticiteit (streven om de originele gebruiksfunctie of het gebruiksdoel van een object of event te behouden). Deze indeling in types en beschrijving van wat er dan precies onder verstaan wordt geeft aan dat het nodig is om de betekenis die we geven aan het woord authenticiteit nader te duiden alvorens we uitspraken kunnen doen of we (als groep) iets authentiek vinden. Authenticiteit is een subjectieve waarde, maar we kunnen er best gezamenlijk een ‘objectieve’ mening over vormen als we eerst onderhandeld hebben op welke manier we betekenis geven aan het begrip authenticiteit geven. Omdat iets zoveel verschillende eigenschappen kan hebben, kan bij iets voor al die eigenschappen aan de echtheid getwijfeld worden. Bij het praten over echtheid is het daarom gewenst om erbij te vermelden over welke eigenschap we het hebben en hoe we in dat specifieke geval echtheid definiëren.

Ongeacht of je authenticiteit definieert als ‘echt zijn’ of ‘echt gevonden worden’ in beide gevallen is het belangrijk om als organisatie af te vragen of ‘je trouw bent aan jezelf’ en of hoe je je uit ook klopt, met hoe je je gedraagt en of de producten en diensten die je levert daarbij kloppen. Mensen moeten geloven dat je oprecht wilt bijdragen aan het creëren van waarde en niet alleen uit bent op het verdienen van geld aan hen.