On Rod Beckström’s starfish and the spider, we can miss leaders as tooth ache by Jaap Bloem |
 |
What do MySpace, YouTube, Wikipedia, Craigslist, Skype, Alcoholics Anonymous, the Apache-chairman, Geronimo en Osama Bin Laden have in common? That’s the decentralised network and that’s the start of Beckströms biology lesson. Look, at first sight these animals the starfish and the spider are similar but if a spider looses one leg he moves on with seven legs. But if he looses his head? Right than he is deadly finished. With a starfish this works completely different: you can get rid off all his legs and he develops himself again as a complete starfish. With organisations it works the same. Normally organisationas are set up as hierarchies with an CEO, departments etc. But a decentralised organisation is may times as strong. There the ideology is central and everybody contributes to the targets the best to his capabilities . There is not a true leader, only people that charish and express the “ideology” . Consequently the community is the linking factor that repares a damaged organisation and therefore comes back even more forcefully.
Azteken en Apachen
In 1519 was de Spaanse veroveraar Cortes naar Mexico vertrokken. Toen hij aankwam, verbrandde hij zijn schepen, om vervolgens met zijn mannen de locale koninklijke familie uit te roeien, zich te ontfermen over het goud van de Azteken en hen te onderwerpen aan het centrale Spaanse katholieke gezag. Nadat aldus heel Zuid-Amerika onder de voet was gelopen, trokken de Spanjaarden noordwaarts, maar daar stuitten ze op een heel ander soort volk: de Apachen. Die hadden weliswaar een opperhoofd, maar de individuele vrije wil was het principiële uitgangspunt voor alles. In hun taal hadden de Apachen niet eens een woord om ‘moeten’ uit te drukken. Uiteindelijk bleek het, in tegenstelling tot de Zuid-Amerikaanse beschavingen, onmogelijk om deze ‘wilden’ te onderwerpen en te kerstenen. Tegen de verdrukking in breidden de Apachen hun grondgebied zelfs uit. Later kwamen de Amerikanen op dezelfde manier op de koffie. Op een gegeven moment maakte een kwart van het Amerikaanse leger jacht op het legendarische Apache-opperhoofd Geronimo. Die werd in 1886 uiteindelijk gevangen genomen, maar zijn opvolger stond al klaar om te vechten voor de vrijheidsidealen van zijn volk. Pas toen in het kader van een grootschalig verzoeningsprogramma tienduizend stuks vee naar het voormalige Apachen-gebied werd gedirigeerd, kwam er rust. Omdat moest worden bijgehouden wie er een rund had ontvangen, en omdat ze zich moesten settelen, kreeg de Apachen-gemeenschap als bijverschijnsel een meer centraal karakter. In Amerika heet dit nog steeds de ‘cow approach’. Je decentrale tegenstander centraliseren is een van de drie strategieën die kunnen worden gebruikt. Wat je ook kunt doen, is concurreren op ideologie, of jezelf decentraliseren.
Napster en Craigslist
Het moderne equivalent van dit ‘indianenverhaal’ is de strijd die de platenmaatschappijen voerden tegen Napster. Voordat de grammofoon er was, konden we niet anders dan naar concerten gaan van uitvoerende artiesten. Via peer-to-peer distributietechnologie zijn we nu via de tijd van de onafhankelijke platenlabels, de consolidatie daarvan in De Grote Vijf en Napster weer aanbeland bij individuen, die dit keer eigen muziek en die van anderen onderling uitruilt tegen hooguit een geringe vergoeding. De hoogtijdagen van de muziekindustrie zijn daarmee voorgoed voorbij. In 2001 kon Napster uit de lucht worden gehaald dank zij een arrest van het Amerikaanse Hooggerechtshof. De Sun-servers werde ontmanteld en dat was dat. Ten minste, dat dacht de muziekindustrie. Maar de gemeenschap van down- en uploadende muziekliefhebbers was ontketend en Kazaa kwam voor Napster in de plaats. Centrale servers waren niet meer nodig door de peer-to-peer-technologie die elke aangesloten computer inzet voor de verwerking. Onder meer LimeWire en BitTorrent werken tegenwoordig op precies dezelfde manier. Kazaa was gevestigd op Vanuatu, een plekje op aarde waar geen copyright bestaat. Toen er op een gegeven moment toch 70 miljoen dollar boete moest worden betaald, had Niklaus Zennström net zijn Voice Over IP-business Skype verkocht aan Ebay. In het licht van die miljarden-deal was 70 miljoen niet meer dan een potje wisselgeld.
Wat opvalt aan Napster, Kazaa, Skype, Ebay, YouTube, Digg en vele andere digitale initiatieven is hun faciliterende en katalyserende aard. De ‘community’ staat voorop. Een prachtig voorbeeld daarvan is Craigslist. Als je Craig vraagt hoe hij zichzelf ziet, dan mompelt hij dat-ie Chief Customer Service Officer is. Craigslist is een stukje sociale dienstverlening. Advertenties komen er bij Craig niet in, want daar houdt zijn publiek niet van; en dat terwijl ze een makkelijke en mooie bron van neveninkomsten zouden zijn. Maar Craig heeft dat niet nodig. Het geld stroomt toch wel binnen vanwege de enorme schaal en de bescheiden percentages die hij vraagt om de kwaliteit van Craigslist op peil te houden. Kosten zijn er verder amper, want Craig werkt vanuit zijn Victoriaanse huis dat een flinke lik verf best kan gebruiken. Hij verplaatst zich per openbaar vervoer en heeft precies zoveel medewerkers in dienst om niet aan zijn succes ten onder te gaan.
Dit schoolvoorbeeld van onbaatzuchtigheid brengt Rod Beckström op de kenmerken van de facilitator en katalysator achter een decentraal netwerk, versus de stoere CXO’s van traditionele hiërarchische organisaties. De Craigs en Niklauses van onze moderne digitale p2p-wereld zijn allemaal emotioneel intelligent, inspirerend, stellen samenwerking voorop en opereren voornamelijk achter de schermen, niet in de spotlight. Om het Amerikaanse weekblad Time aan te halen: ‘u, als lid van de gemeenschap, die vaak ook niet alleen consumeert maar ook actief meeproduceert, staat centraal’. Craigslist, Skype, Ebay, MySpace, YouTube, en noem ze allemaal maar op, zijn daadwerkelijk onze platformen. Die basisgedachte maakt volgens Beckström dat ze niet alleen zullen blijven voortbestaan, maar dat er in allerlei varianten steeds meer van zullen komen. Dank zij internet is de wereld plat en is de ‘long tail’ het nieuwe economische paradigma geworden. Mensen als Niklaus Zennström en Pierre Ohmidyar van Ebay hebben dat perfect in de smiezen en zijn daardoor uitgegroeid tot de nieuwe Rockefellers. ‘Wat mij dus opvalt,’ zo besluit Beckström zijn verhaal in Amsterdam, ‘is dat de Europeanen het in de nieuwe decentrale internetwereld bijzonder goed doen.’
| Printable version |
14
|
Bedankt voor de link. Het YouTube fenomeen Esmee Denters laat goed zien hoe individuen zelf een identiteit en merk voor zichzelf kunnen opbouwen dankzij sociale netwerken. Laatst was ze te gast bij Jenssen op RTL5 (zie http://www.esmeezone.com/). Het is een goed voorbeeld van communicatieve zelf-sturing waarbij mensen zelf bepalen wie of wat ze willen horen. Justin Timberlake springt daar nu slim op in door haar te ondersteunen met zijn platenlabel. De muziekindustrie lijkt buiten spel te staan.
Wat ik me echter wel afvraag of de Starfish en de Spider niet rollen moeten zijn die je als organisme, organisatie moet kunnen aannemen. Naast Starfish heeft evolutie namelijk ook Spiders voortgebracht en ze staan volgens mij niet op het punt van uitsterven. Evolutionair heeft het ook voordelen om je ledematen centraal te kunnen coordineren en hersenen te ontwikkelen.
Mark,
Idealiter moet je als organisatie natuurlijk beide rollen kunnen vervullen (zeer waarschijnlijk nog andere ook!) en dat zien we momenteel her en der in praktijk gebracht.
De vraag is in hoeverre je in allebei de rollen geloofwaardig kunt zijn / blijven. Ik zie om me heen dat “openheid” en “katalyse” steeds belangrijker worden voor elke speler: gedwongen en uit vrije wil. Je kunt / moet dan wel bepalen in hoeverre dit een pose is of echt — of een combinatie van beide — en onder welke omstandigheden / om welke redenen dat gebeurt. Hier ligt een prachtig onderzoeksterrein braak!
Mijn vriend Eric Webber geeft in dit verband aanpalend aardig tegengas (zie http://fauxtoeil.blogspot.com/2007/05/eric-webber-transparency-sucks.html). Ik ben het wel met hem eens, zoals je van mij in het volgende nummer van het maandblad Informatie kunt lezen (in verkorte vorm gepubliceerd in Het Financieele dagblad van 8 mei, linksonder op de Optiek-pagina).
Mark, je hebt twee leuke punten. Omwille van de discussie even de scherpte zoeken =)
Het Esmee-effect
Allereerst moet je tegenwoordig oppassen dat je niet ‘gedonor-showed’ wordt… straks blijkt Esmee (achterste voren uitegsproken bijvoorbeeld als MC) weer een of andere fake stunt te zijn. Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat Esmee naar mijn mening heel erg wishfull thinking is. Onze Gordon is ontdekt op de Albert Cuys en toch schreef niemand daarna iets over het fenomeen ‘de markt’. Naast Goor werdt Geer ontdekt bij de Soundmix-show… en daarna pas door de muziek-industrie… kortom… Is dit wel zo bijzonder of willen wij er zo graag er iets bijzonders in zien? Ja, ze zingt lekker… op TV eerlijk gezegds nog 100x beter dan voor de Webcam en in het echt waarschijnlijk nog 100x beter. Het filmpje dat je linkt van Jensen (TV industrie) legt ze uit dat ze als technobeet het een keer wilde proberen… 8.5 miljoen maal bekenen… dat is super… maar om daar nu gelijk 150 pagina’s Cornelissen op te plakken. Ik opteer voor een open discussie/ studie naar wat nu Communicatieve Zelfsturing is, maar voor mij is dat niet een lucky girl with a lucky hit. Al het beste voor Esmee… maar ook zij droomt nog steeds van ene record-deal en niet van webcamgirl carriere.
Starfishing
Ik ben het geheeeeel met je eens. Ik ben wel een beetje klaar met het is dit OF dat… helemaal in alle disucsisies waar BOTTOM up en PEER-TO-PEER de wonderpill zijn voor any problem. De werkelijke convergentie gaat verder. Empowerement zal absoluut de huidige machtsbalansen verstoren en herijken… er zal een correctie/ transformatie komen (is al gaande maar gaat in schokbewegingen)… Kortom… we denken te snel als dit het niet meer is dan wordt het dat. Push wordt pull, analoog wordt digitaal, Spiders worden starfishes… Allereerst gaan voor er voor dergelijke transformaties vaak letterlijk generaties overheen en zullen spiders dus nog heel lang overleven… desnoods in niches =) Daarnaast zullen er hybride vormen evolueren (geen idee wat er gebeurt als je een spider met een starfish tweaked…?) maar tenslotte de werkelijkheid ligt vaak zoveel genuanceerder… er zijn situaties waar de no brains, no glaory attitude van de Starfish ideaal is… soms is teh command & control van de spider-model ook een hele geruststelling.
Al liggend op de operatie-tafel zou ik toch iets meer vertrouwen hebben in mijn expert, de arts (spider) dan in de commons (de starfish)… al surfend naar een kewle tune voor mijn mobiel op mp3-speler vetrouw ik de Media-Bonanze niet en geloof ik heilig in de crowd (starfish).
– meer discussies over deze topics op http://www.freedomlab.org –
– meer opinie over The Next Web conference op http://www.freedomlab.org/2007/06/01/the-next-web/ –
Maar er is natuurlijk wel degelijk een verschil tussen de ontdekking van Geer en Goor en de emergence van Esmee. Ja, het is waar dat Gordon op een andere plaats ontdekt is, maar die is wel ontdekt door één persoon afkomstig uit een bepaalde industrie met walled gardens. Esmee daarentegen bereikte in haar eentje al 8,5 miljoen mensen, zonder record-deal, zonder afhankelijk te zijn van de platenindustrie. En ook al worden we misschien straks met z’n allen gedonorshowed, dat doet niets af aan de kracht van in dit geval YouTube. Ik ben van mening dat YouTube dus wel degelijk empowerend kan werken. De toetredingsdrempel is op YouTube laag, maar de vraag is: is de kans dat je in YouTube door een publiek ontdekt wordt groter dan dat je op de markt ontdekt wordt? In ieder geval bepaalt de ‘community’ dat op YouTube een stuk meer zelf, dan buiten dat medium: zeker wel communicatieve zelfsturing dus.
Daarnaast is Esmee niet een geval apart. Eerder hadden we al de Chinese Backstreet Boys (die zich uiteindelijk wel lieten sponsoren, maar wel achter de webcam bleven zitten). En nu hebben we de digitale versies van verboden televisiekanalen, zoals in Venezuela, die populair zijn, en een tool of empowerment zijn voor een deel van de bevolking…
I agree with Mark about the nice opportunity of self branding(nice example of Piëts Emocode) and also agree with Arjan that we cannot immediately speak of communicative self direction.(Cornelis)His notion of empowerment is crucial and he is on the right track.We have to be very careful to judge one event as a structural change.We see what happende to piliticians how they judged the BNN kidney show on teh basis of their primary emotional respons instead of a thorough and sound analysis based on factual information.The starfish and the spider is not the one or the other. This is a reduction of reality. It will be the context that determines the required organisational form.That could be starfish and spiderforms will always exist .
I agree also with Jörgen, I still think YouTube is an example of communicative self direction, maybe it is not perfect. You can make a name independently and then have the choice to determine what you want to do next.
Esmee could be carefully staged by large media companies, a media stunt like the BNN show. I see the logic, but I wonder why. A viral marketing campaign may be more effective and cheaper than a traditional campaign to promote an artist, but as a record company you are also making a statement. Fake or not, people and companies start to think more about new ways of making it (technologically) even easier and cheaper to share, distribute, find and be rewarded for self-made content. Spreadshirt (www.spreadshirt.net) for example allows you to open your own on-line t-shirt store. How many functions can we do ourselves once we have the right tools, technology in our hands?
Guys, I still can’t agree… My guess is that you take Cornelissen his term Communicative self-steering to literally. In my impression you combine Self-steering (the fact that Semee Denters had easy access to 8.5mio people without a record-deal) with Communication (the fact that she used the internet). But my impression of Cornelissen his filosophy is different. What you describe is indeed Empowerment… She has access to millions of people… and yes… maybe she could bring out some mp3’s where people might be willing to pay for… that would be really kicking ass… even more empowerment. But my guess is that she will sign of to a record-company prety soon. She is already ‘borrowing’ many top-10 songs definitaly helped here in getting this attention.
But back to Communicative Self-steering. It is not that kind of empowerment, not that kind of communication he is taling about. To my opinion he refers more to communication within yourself. Not to follow the external guidelines, but continously reflect, learn, do — that is what Communicative Self-steering is about.
So Empowerment is indeed the basis for Communicative Self-steering but there is really a difference. Cornelis describes that indeed creativity is key in that process to reach CATHARSIS. Use self-relfection to purify your thoughts, behaviour, actions… cleansing the brain.
If you really make me apply this theory to Esmee I’m confident that it is not the fact that she is now a star, not the fact that she is doing it without the old establishment… no, I would than conclude that the fact that really thousands of people are giving her feedback on breath, rith, lyrics etc… could be best compared to this filosophy. The fact that she empowered by a crowd and the tools to purify her talent would be more applicable to communicative self-steering…. but than again… I still find this a bad example of taking self-control by self-reflection… Cornelis his theory is often confused with ‘empowerd by new media’ too often.
Mark, thanks for the discussion. I wrote a short post today on our blog: http://www.freedomlab.org, linking the Esmee-effect, Empowerment and Communicative Selfsteering to Peter Senge’s Presence model… I do hope I’m getting my point across which is not about who is right or wrong… but more: WHAT IS COMMUNICATIVE SELFSTEERING?
That’s a very valuable notion Arjan,Esmee has nothing to do with what Cornelis meant with communicative self direction, it is discovering the hidden learning program in all of us. But may be she discovered, helped by internet technology , her own way of self expression. Looking from her perspective, she expressed herself, looking from a market perspective people hunger for honesty and authenticity. The success is due to her unrevealing herself.
Beste Mark,
Zeester, spin, morene en af en toe misschien een dino of een dodo op zijn tijd — een ideale organisatie past zich aan. Het is verder geen kunst om Beckströms zeester-spin-spectrum af te doen als onzinnige jip&janneke-kleuterpraat. Een zeester heeft bijvoorbeeld geen hersens en is bijzonder primitief: Iedereen die wel eens een spa 50 meter diep de grond in heeft gestoken, weet dat het daar sterft van de zeesterfossielen.
Behoor zelf ook altijd tot de eersten om me vergelijkbaar over semi-diepzinnigheden te uiten. Maar ik denk dat Rod (net als Friedmann en anderen) in zoverre gelijk heeft dat “openheid” en “katalyse” dank zij slimme netwerk-ICT steeds meer de norm worden. Dat is overigens geen wonder want indien “IT Doesn’t Matter” (Carr), wat blijft er dan over? Juist, de C van Communicatie/Coördinatie/Coöperatie. “Homo Mensura” concluderen we dan olijk in navolging van Protagoras.
En . . . misschien niet eens zozeer de norm maar ten minste toch de noemer van de norm, if you catch my drift. Want ik ben het ook bijzonder met mijn vriend Eric Webber eens dat “transparantie” heel vaak meer schone schijn is dan realiteit (zie mijn posting op http://fauxtoeil.blogspot.com/2007/05/eric-webber-transparency-sucks.html). Mijn uitgeschreven gedachten hieromtrent verschijnen in het komende nummer van het maandblad Informatie en stonden in verkorte vorm op de Optiek-pagina van Het Financieele Dagblad van afgelopen 8 mei (linksonderaan).
Zeesterren, spinnen, openheid, katalyse, netwerk-ICT, transparantie: alles tesamen een prachtig braakliggend onderzoeksterrein zou ik zeggen!
Met groet,
Jaap Bloem
Jaap-ik-reageer-me-ook-even-af-Bloem,
Je weet wel lekker een discussie om zeep te brengen zeg.
soort van “jij weet niets”, “ik weet alles” kijk maar want ik sta in de krant, duh… ego-caster.
Jammer dat je nog steeds ‘brieven’ schrijft in weblog comment boxes…
Ach wellicht bedoel je het wel ironisch… zo zou een zeester reageren: als een spin/kip zonder kop.
Dag Vivian,
ik denk ik wacht even en wijs je dan op “Persoonlijke media helpen egotrip om zeep” (zie: http://vint.sogeti.nl/?p=98#respond), waarvan een iets ingekorte versie verscheen in de afgelopen weekendeditie van Het Financieele Dagblad (p.7, linksonderaan). Zelf prefereer ik de online-versie met de links. Veel plezier ermee ;-)
Lieve Jaap,
thks om de moeite te nemen om te reageren. Of reageer je eigenlijk wel? Is dit nu een reaktie op of was dit al een uiting van je waar je toevallig bovestaand topic schampt? Waarom dan niet gewoon een trackback plaatsen als je zo into the new stuff bent? Waarom wederom een referentie aan het Financiele Dagblad? Jij weet dat als ik dit lees, ik online ben… dan link je naar je post… dat je daarin het FD vermeld prima… maar ik krijg hier zo’n ontzettend KIJK MIJ NOU gevoel van. Alsof FD iets is waaraan jij je identiteit kunt ontlenen… zo van “ik ben door de selectie van de redactionele-media gekomen”.
Lieve Jaap, opzich maakt mij dat allemaal niet uit, leuk zelfs, want je schrijft met een scherpe pen en ik heb het idee dat je in je hoofd meer ideeen heeft dan je in zo’n postje kwijt kunt… ik krijg zelfs een beetje het gevoel alsof je vindt dat de post of wellicht zelfs posten in het algemeen niet afdoende jouw intellect weerspiegelt? Daarom ook de overvloed aan linkjes in de door jouw verwezen post??? allemaal naar redelijk willekeurige voorbeelden, zonder inleiding of weerspiegeling? Haast zuiver textuele associaties die naar mijn mening niet de extra diepte geven die jij zou willen aanbrengen, alsof je een soort Google-link-suggestion-bot hebt gebruikt… had je geen tijd of heeft het geen prioriteit!?? te druk met ingezonden brieven naar het FD?
Eigenlijk het enige wat ik heb op te merken is, Jaap, leef je uit, zoek de essentie van je retoriek, leef je in in de ander… posts en comments zijn wat mij betreft geen nieuwe one-way televisie maar een online vorm van debat en discussie… dat doe je met mensen en niet voor de spiegel. Ik geniet van je posts maar ik probeer een beetje door het opgepimpte laagje heen te kijken. Laat je niet door mij ontmoedigen… ik wil je alleen maar aanmoedigen KEEP IT PURE… dan evolueren we vanzelf naar van THEY the media, naar Me the media, rechtdoor zonder terug langs start te gaan WE the media?
Viev Xx
Bovenstebeste Vivian,
‘Persoonlijke media helpen egotrip om zeep’ vond ik een passende reactie op jouw ergernis van 11 juni. Ik heb het stukje geschreven als onderdeel van de ‘elevator-pitch’ voor het nieuwe VINT-boek ‘Me The Media’ (hopelijk de definitieve titel!) en na de derde versie aangeboden aan de Optiek-redactie van het FD. Dat gaat in één moeite door en het FD heeft een prima publiek, zeker als je de weekendeditie haalt. Bovendien hebben we gisteren ons grote jaarlijkse symposium — dit keer dus ‘Me The Media’ geheten — in de Beurs van Berlage.
Op het VINT-blog (vint.sogeti.nl) had ik de tekst verrijkt met relevante links, maar die kon je misschien niet helemaal plaatsen. Daarom heb ik ‘Persoonlijke media . . .’ hieronder helemaal voor je uitgeschreven — en dat moest toch, want ik moet er nog mee verder. De noten bevatten bronnen, verwijzingen, overwegingen en anekdotetjes. Wederom veel plezier ermee.
Elke inhoudelijke reactie stel ik erg op prijs. Graag op dit weblog of naar jaap.bloem@sogeti.nl.
- - - start of story - - -
Persoonlijke media helpen egotrip om zeep[0]
Over egotrippen[1] is genoeg geschreven sinds dertig jaar terug het ‘ik-tijdperk’ begon. Ik, ik, ik en nog eens ik. Met die drumbeat eindigde Tom Wolfe letterlijk zijn voorzienende essay ‘The Me Decade and the Great Third Awakening’[2]. Niemand kon toen, in 1976, voorspellen wat al die ontwakende ikken zouden gaan betekenen. Voor de samenleving, voor bedrijven en voor individuele contacten. Tegenwoordig weten we meer. Aan den lijve ondervinden we de revolutie van persoonlijke media, ook wel ‘Me-Media’ genaamd[3]. Nu nog zijn weblogs, wiki’s, YouTube, MySpace, Twitter enzovoort voornamelijk beschikbaar op pc’s, maar straks beslist op handzame mobieltjes, waarmee je ook kunt fotograferen en betalen[4]. De opkomst van persoonlijke media betekent voor het ik-tijdperk een groeispurt van jewelste. Tot groot genoegen zien we daarbij tevens dat blind egoïsme hooguit de zwarte kant is van de persoonlijke-media-medaille: egotripperij wordt steeds impopulairder[5]. De blinkende bovenkant zijn gemeenschappen van sociale ikken[6] die via persoonlijke media interacteren. De leden kennen hun plaats maar zijn absoluut niet onzelfzuchtig bezig. Want juist door ‘gezond egocentrisme’ op basis van zelfkennis en eigen kracht[7] komen complexe groepsbelangen tot wasdom. Sociaal wil dus zeggen dat ‘ik’ — als individu, bedrijf, merk[8] enzovoort — mezelf eigenwijs, maar in goede samenspraak met anderen, ontplooi. Dat gebeurt ook steeds meer, dank zij de sociale dynamiek die de persoonlijke media afdwingen[9] en de ervaringen die dat oplevert. Je eigen ding doen over de ruggen van anderen wordt in de nieuwe webwereld van blogs, wiki’s, Hyves etcetera steeds vaker genadeloos afgestraft[10]; zakelijk, privé en in de combinatie van die twee.
Bronnen, verwiijzingen, overwegingen en anekdotetjes
[0]
Lees: ‘helpen (=dragen bij) om zeep te brengen’. Het is een momentane ontwikkeling, schat ik in. De egotrip zal nooit verdwijnen en waarschijnlijk keert hij terug in sluwere gedaanten en misschien zelfs hevigere mate. Idealiter resulteert de teloorgang van de ‘traditionele’ egotrip (Idols vs. Esmée; Hillary vs. Obama, proprietary vs. open source/content/innovatie/samenwerking — dus het establishment vs. bottom-up) in extra aandacht voor de vroege (h)erkenning en uitnutting van capaciteiten: van buitenaf en van binnenuit — over het hele spectrum van individu tot institutie. Binnen zo’n ‘nieuw niveau van orde’ zal ongetwijfeld opnieuw en frequent al dan niet vermeende egotripperij worden bediscussieerd. Nu al voorbeelden te over: van Obama tot open source. Deels is dat (hopelijk) een gezonde spanning (zie [7]).Vaak ook is de egotrip-beschuldiging een kwestie van retorische agressie en van frustratie (check: psychologie van de egotrip; beoefening en beschuldiging). Langs deze [0]-lijn denk ik ‘’Persoonlijke media . . .’ voort te zetten.
[1]
Alle uitersten staan op internet, maar een wel heel sterk staaltje van egotrippen vind je op www.exampleessays.com/viewpaper/94213.html.
[2]
Het artikel van Tom Wolfe, dat het ik-tijdperk inluidde, is aanwezig op us.history.wisc.edu/hist102/pdocs/wolfe_me.pdf.
[3]
Zie bijvoorbeeld het rapportje ‘Me-Media: The Explosive Growth Of User-Generated Content’ op www.nederlandbreedbandland.nl/uploaded/FILES/Me_20-_20Media_20.pdf.
Een Me-Media-podcast is te vinden op www.imediaconnection.com/content/7185.asp.
[4]
Het is niet zo verwonderlijk, maar het verschil tussen futuristisch mobiele-telefoonontwerp en de functionaliteitsverwachtingen van (jonge!) mobiele-telefoongebruikers is enorm. Vergelijk maar eens het filmpje op youtube.com/watch?v=LN0vVf-a9V0 met de ‘duffe’ onderzoeksresultaten van Alcatel-Lucent Lab op youtube.com/watch?v=Mq2u7PsEGoY.
Dit verschil zie ik als een (contingente) indicatie voor de toch waarschijnlijk beperkte ‘kracht’ waarmee de mobifoon zal bijdragen aan het om zeep helpen van egotripperij via persoonlijke (web)media.
[5]
Ik geloof stellig dat de ‘traditionele’ egotrip steeds minder gepruimd zal worden dank zij de opkomst van (socialiserende) Me-Media — althans de komende paar jaar. Bewust ironisch in dit verband — althans, dat vermoed ik — is de stek van Ego Trip op MySpace: www.myspace.com/egotripnyc.
[6]
Het begrip ’sociaal ik’ heeft een eerbiedwaardige historie. Een relevante opmerking, afkomstig uit een blogreactie, is: ‘Like Freud said, we all have social me’s’ (blog.360.yahoo.com/blog-srhkrh08crVmmTJB_wSyZgq0GQ–?cq=1&p=2287).
[7]
Hierachter gaat een wereld van psychologisch dispuut schuil. In een artikel over SAD (Self-As-Distinct), te vinden op www.soton.ac.uk/~crsi/onthestatus.pdf, komt de kern van de discussie aardig tot zijn recht. Met name de volgende ‘definitie’ trof me: ‘people consider themselves slightly superior to others on self-relevant dimensions’.
[8]
Sociale ikken zijn niet beperkt tot individuen; dat moeten we breder zien. Het gaat om identiteiten. Dat kunnen individuen zijn, merken, bedrijven enzovoort. Onder meer Tom Peters zinspeelde in 1997 hierop met zijn artikel ‘The Brand Called You’ ( www.fastcompany.com/online/10/brandyou.html). Wat mij in zijn algemeenheid opvalt, is hoe de huidige sociale-media-ontwikkelingen ongeveer tien jaar geleden al zijn voorzien (vgl. o.m. Marc Davis met zijn ‘New New Hollywood’ (tgv het 50-jarige ACM-jubileum in 1997) bestaande uit tientallen miljoenen kanalen en MirroWorld/Lifestreams van David Gelernter, Eric Freeman e.a. uit 1996.
[9]
Actueel in dit verband is een bijdrage aan de laatste WorldWide Web-conferentie, getiteld ‘Exploring Social Dynamics In Online Media Sharing’ en beschikbaar op www.cs.bell-labs.com/cm/cs/who/pfps/temp/web/www2007.org/posters/poster976.pdf.
[10]
Dit lijkt misschien een open deur van allerlei overbekende voorbeelden — van Kryptonite tot UPC — maar ook het boek van Gilmore en Pine, ‘Authenticity’ geheten, dat aanstaande herfst beschikbaar komt, is aan dit thema gewijd (www.amazon.ca/Authenticity-James-H-Gilmore/dp/1591391458). Zie verder [0]
- - - end of story - - -